اینجا نوشتم که امروز بیست و ششم دی ماه هزار و سیصد و نود و گریه‌ی یواشکی‌ام توی کافه شهر، به خاطر دیدن لحظه گرفتن جایزه کردم، یادم بماند. خیلی نوشتم. ولی فکر کنم این شادی و افتخار را به سکوت بگذرانم و به همین دو سه خط اکتفا کنم بهتر است.

آقای فرهادی! من و خیلی‌های دیگر مثل من، به خاطر این لحظه به شما مدیونیم. در این هوای مسموم، آبروداری کار آسانی نبود. دم‌ شما گرم!

ویدئوی دریافت جایزه را اینجا ببینید